enerjisi bitmeyen sporcular

onları maratonun son metrelerinde ya da yokuşlarda animasyon gibi pedal çevirirken görüyorum. bende iki kat çıkınca nefes kesilirken onlar havadan enerji mi alıyor diye düşünmeden edemiyorum. belki de hayata alan derinliği kadar pozitif baktıkları içindir, kadrajları boş yere süslemiyorlar. onları izlemek bana insanın kendi koyduğu sınırların aslında sadece bir ayarlama meselesi olduğunu hatırlatıyor.