özgüven için küçük adımlar

çok bilindik ama işler sözde kalıyor genelde. ha baktım şimdi pastanede kepçeyi düşürdüm diye mi konuşuyorum insanlar. ama gerçekten işe yarıyor küçücük bir adım. mesela düzgün giyinmek değil de saçın bir tarafını toplayıp "böyle de güzelim" demek gibi. hah işte özgüven o. bazen bir espresso içtikten sonra böyle oluyorum ya da kimseye pasta yok o zaman duygusu geliyor. çaresizliğin en etkili ilacı bence hayata o günlük küçük neşelerle misillemeye başlamak. kim ne derse desin, herkesin biraz fısır fısır yağmurları var işte.
(bkz: bir dilim mutluluk)