boslugun hafizasi aradaki bicim

beni asıl düşündüren, bu 'aradaki' kavramı. sürekli bir araya düşüyoruz: aradaki araba, aradaki ev, aradaki insan. hepsi bir geçiş noktası ama hiçbiri bize yurt olmuyor. hafıza da böyle işte, hep bir kenarda; bazen yıkılınca ortaya çıkıyor. açıkçası bu sergiyi gezmek, evimle işim arasında on dakikalık sıkışmış bir ömür yaşayan biri olarak bana iyi gelebilir. biraz da güzel olur.