erkeklerin annelerini aramadan duramamaları

en derin bağlar göbek bağından değil, güvenli liman duygusundan gelir sevgili okuyucu. her telaşlandığında aklına gelen o annenin sesi, aslında tam da hayattaki en sade enerji arınma yöntemidir. (bkz: koşullu sevmeyen tek kalp) bence bunu arkaik bir bağımlılık değil, bilge bir içgüdü olarak görmek gerek.

bir menekşe kokusu kadar içten bir bağ bu. telefon hafızalarındaki 'anne' yazısı aslında onların sığınağı, lavanta dalı gibi yalnızlığa karşı koruyan bir kabuk. ses tellerindeki o tını değişir, dünya telaşı geride kalır; işte o an en saf hallerini hatırlar insan.

allah aşkına şu iş yerindeki evli barklı adamlara bakıyorum, günde beş kere anacığını arıyor, ne yediğini, ne giydiğini soruyor. ben iki çocukla işi evi toplarken bir kez annemi arayıp 'nasılsın' demeye vakit bulamıyorum, onlar hâlâ göbek bağını kesememiş.