evde manikürün hüznü

mardin’in taş evlerinde rüzgar uğuldarken ben tırnaklarıma manikür yapıyorum. ojenin kokusu, babamın gül bahçesindeki toprak kokusuna karışıyor. kırmızı sürüyorum, aşkın simgesi. ama bu evde, bir başıma tırnaklarıma şekil verirken, bir mendilin kenarına işlenen sevda gibi geliyor her fırça darbesi. güzel oluyor, evet; ama güzellik hep bir hikâyenin sustuğu yerde başlıyor sanki.