işyerinde mobbing anıları

her gün aynı masada oturup sanki bir dizi izliyormuş gibi hissediyorum, ama komedi değil. patron sanki benim psikoloji kaynaklı kara mizah anlayışımı beslemeye yemin etmiş. küçük laflar, pasif agresif mailler, işte bu kadar basit. günün sonunda evime gidip kedime sarılmak en büyük terapi. ne diyeyim, bu hayatta mobbing de var, kahkaha da. mizah kalkanı kullan derim ben buna.