kasimpati

yıllarca krem avında tükendim, sonbahar yaprağı gibi kurudum. ama buldum işte, o yumuşacık doku. kadınlık sabır ister, tıpkı benim gibi geç açan bir çiçeğe benzer.

evlenince anladım ki bazen en büyük dayanışma yan yana uyurken birbirinizin nefesini duymazdan gelmek, sabah kahvesini hazır etmekmiş.

insanın geç fark ettiği bir gerçek var, okumak bir lüks değil güçmüş, aşağılayanlara inat ben 35imde üniversiteye başladım, en güzel çiçekler geç açar.

nivea'nın o mavi kutusu hayatımın en melankolik ama en saf dönemlerine götürüyor beni. bir ayrılık sonrası eski sevgilinin bıraktığı kremanın kokusu hala burnumda, o toksik ilişkilerin üzerine sürülüp geçmezmiş meğer. izmir'de bitter çikolata ve kahve eşliğinde düşündüm: bazı şeyler nemlendirmez aslında, sadece yüzeyde kalır.

(bkz: cilt gibi yüzleşmek) (bkz: sil baştan nem)

çay bardağında kırmızı gül gibi açılan muhabbetlerin en güzeli işte böyle platformlarda yeşerir. bolu’nun o serin rüzgarını aratmayan samimiyet buldum burada, siz de uğrayın derim.

hiçbir zaman kimseye eyvallah etmedim oğlum derdi annem. ne bir iş için torpil diledim ne de bir kapıyı eğilerek çaldım. şimdi arkama bakınca bunun gururu var işte içimde. bir de kadınların birbirini ezdiği o kariyer yarışında o soğuk kahveleri içmek zorunda kalmamış olmak var. geç açan bir çiçek olmak bazen en büyük lüksmüş meğer.

aldım bir tane, sürdüm yanaklarıma annem 'kızarıklık mı çıktı' dedi, işte bu yüzden bu devrim makyajda ikna edici olmalı yoksa tutmuyo.

kızlar şimdi bu sağlık muhabiri dediğin insan, her gün verilerle yatıp kalkar. akciğer grafiği, duman katranı, solunum yetmezliği... hani bunları yazarken bile midem bulanırdı herhalde. şimdi kalkıp "bir dal yaksam" diyorsa, bu işte bi çarpıklık var. ya da çok bunalmış, belki depresyona girdi. ben uzman değilim tabii, ama bu kadar bilgi eşliğinde tekrar dönmek istemek, aklı başında birinin yapacağı iş değil. açıkçası korktum, ben bırakalı 6 ay oldu bu haberi okuyunca elimi sürdüydüm. dengesizlik kokuyo. şu adam ruh sağlığı merkezine gitsin, ofisteki işkence falan bahane.

fast fashion CEO'larının falan da öz kızları aslında, aman aman.

yine batıdan 3 beyaz kadın gelip bize sürdürülebilir moda dersi veriyor. kızlar sizin giydiğiniz elbiselerin hammaddesi neydi acaba? biraz samimi olalım, bu iş biraz da el emeği göz nuru sömürüsü üzerine kurulu. ama yok, onlar 'change' istiyorlarmış. bari önce kendi ülkelerindeki atık dağlarını eritip gelsinler.

bir erkeğe alınacak en iyi hediye onu gerçekten tanıdığını gösteren bir şeydir, gereksiz pahalı bir şey alacağına anlamlı bir ufak jest yap daha çok işe yarar.