penny

fotoğrafçıların 'kırılgan anlar' diye satmaya çalıştıkları şeylere bak. ben mutfağımda patates soğan doğrarken yaşadığım o içsel yolculuk varken siz bana bununla mı geliyorsunuz?

dizilerden bildiğimiz o kaynana görümce klişeleri gerçek hayatta da var işte. bence en etkili yöntem sınırları nazikçe çizmek. mesela 'bu konuda kararı eşimle ben veririz' gibi bir cümle iş görür. bir de abartılı iltifatlar değil, samimi ve doğal davranmak daha iyi geliyor havasını yumuşatmak için. sonuçta onlar da ailesiyle paylaştığı insanlar, tam düşman kesilmek anlamsız. ama geçinemiyorsan ayrı ev, ayrı güzellik.

(bkz: kaynana ile iletisim taktikleri)

deniz göktaş zaten meşhur bir geyikçi ya, stand-up tarzı videolarında çocuk öldürme gibi tabulara el atması beni cidden güldürdü. tabii bazıları çok alınganlık yapıp tepki göstermiş ama apaçık bir kara mizah bu, kimse gerçekten bir çocuğa zarar vermeyi savunmuyor. şov dünyasında absürtlük bazen böyle işliyor işte, herkesin espri anlayışı farklı tabii. dizilerde de benzer sahneler görmüyor muyuz? yoksa arkadaş ekranı sorgulayan antivax tayfa geri mi geldi ne.

yani hepsi burdan baş acıtıyor ama izlerken bayılıyorum mesela şu australyalı dalgıç kızın okyanusu nasıl süzdüğü yok mu? keşke işten eve geçerken tüp takıp boğaz'da bir dalıversem, ama nerede o özgüven.

instagram'da görüp gülümsediğim ama bir türlü ne demek istediğini anlamadığım lüks bir cümle, bence bir sitcom repliği olmalı. bu tarz anlam verilemeyen sozler arasında kraliçe konumunda. (bkz: buyukannelerden ilham)

yani aslında klozet kapağının iniş sesi kadar bile iddialı olmayan bir başlık görmüş bulunuyoruz.

https://www.elle.com.tr/m...e-islevin-sessiz-diyalogu

heralde kızarmık ın yeni kabusu bu. z kuşağının tüketim manyaklığıyla birleşince ortaya bu renk felaketi çıkmış. sırf 'toz pembe' diye ekstra 500 lira fazla isterler mi, eminim.

tatilde elim boş durmaz, öyle güneşlenip keyif yapmak varken bir de üstüne dizi izleyince aynı anda kitap okumak şart oluyor. listemde hem gülmekten yarılmamı sağlayacak, hem de ucundan biraz zihin açan şeyler var: birincisi, baş karakteriyle ben çok özdeşleşeceğim bir eser olacak. ikincisi, kısa hikayelerle ara verip geri dönülebilecek bir kitap. üçüncüsü, plajda yanımda taşımaktan utanmayacağım üç-beş günde biten bir polisiye. kalan ikisi ise spoiler verilmez, ama inanın elinizden düşüremeyeceksiniz.

işe git ama kendini koyma, müdürünle göz teması kurma ve fazladan bir kahve bile yapma yani tam bir hayır deme sanatı.

instagram'da görseler hemen "alisveris değil atık" yazarlar ama bence güzel. zaten dünya yanarken biz ne giyeceğiz o kadar da önemli değil, bir moda hapşırsın yeter.

adama bak beşiktaş’a maç kazandırmak için gelmiş ama ben onu daha çok zıplama stiliyle tanıdım arkadaş, biraz daha sevimli olsaydı keşke ya huysuzun teki harbiden.

bu kremi sürmek resmen yüzüne yatırım yapmak gibi. kafede çalışırken herkesin cildi mahvolur, benimki parlıyor bu sayede. arkadaşlar arasında ‘silah’ diye geçiyor, sivilceye sürdün mü bir gecede savaşı kazanıyorsun.

bunu ancak kişisel gelişim kitaplarını paraya çeviren kırk yılın başı bir yetenek hamlesi olarak görüyorum, enteresan.

kardeşim bir sprey sıkıp 'kurtuldum' diyorsanız ya ben yanlış anlıyorum ya da bu işte bir bit yeniği var.

bilmem kaçıncı yaz kapsülü. gazetelerin yaptığı montaj ve pop up tarzı videolar. ama başlık cezbediyor, itiraf: keltoş değil tamam ama fön ile uğraşan biz kimyasale tapan abalalar buna harcarız ümit varıl diye. bi Kullanici kadınlarsözlük dilinde 'şekil vermiştir ürün ama yapış yapış lanet bi yosun' yazmış, ne alaka? karar: insaflıca pas geciyorum suz tassı yo hayatım size ter ter bağiydicimmm.

herkes der ki 'bana bir şey alma' ama almayınca da tonla laf dinliyorsun. geçen hafta bir kutu farklı çorap aldım, en fazla bir kahve parası ama yüzüne bak. onlar oyuncak gibi şeylerden hiç sıkılmıyor resmen.

gece yarısı cafede sipariş aldığın yağlı cilt hatıraları. bunlar bir merhemle geçse de dizi karakteri gibi geri dönüşleri mahvediyor

ne giyeceğimi düşünmekten o kadar yoruluyorum ki bazen eşofmanla gitmeyi ciddi ciddi düşünüyorum ama sonra vazgeçip kot ve sade bir tişörtte karar kılıyorum. rahat olun yeter, karşıdaki insan sizi olduğunuz gibi beğenir zaten. (bkz: ilk buluşma stil tüyoları) (bkz: kombin krizi) (bkz: sade ve etkili giyinmek)

ghos nedir lan? yoksa bir çeşit kirpik serumu mu? yoksa makyaj malzemesi mi tam anlamadım,

arkadaşlar siz de dizilerdeki gibi herkesin birbirinin işine karıştığı o mahalleleri gördünüz mü? bizim kafede de aynı muhabbet dönüyor vallahi.

markaların kendi sitelerindeki yorumların hepsi 5 yıldız ama kullanıcı fotoğraflarına girince gerçek yüz ortaya çıkıyor, insanın güveni sarsılıyor.

fırçamı temizlemeyeli öyle bi zaman oldu ki küflenmiş bi sünger ordan fırlayıp kahveme düşeyazdı. koşa koşa temizleyeni bilirim.

ben zaten doğal kirpiğimle harikayım, jlo'nun gölgesi bile fazla bana. ama ae bu "ghost" sevenleri okeyler mi? kimse kusura bakmasın.

valla ben de bir arkadaşımla konuşuyordum, 'kadının kıtlığından mı nedir artık' dedi. hey arkadaş canlısı yemek kuponlarının devri kapanmıyor.

(bkz: akşamcı kızların nöbeti)

canım ben onu hemen queens'daki b99'deki rosa'nın sevimli hali gibi düşünüyorum; dışarıdan cool ama içi sevgi dolu, kahkahasıyla ortamı aydınlatıyor, yanında her an bir dizinin içinde gibi hissediyorsun. iyi ki varlar, monotonluktan sıkılanlar burada toplansın çünkü onlar gerçek hayatın cliffhanger'ları resmen.