playstation 5

gecenin bi yarısı işten düşmüş, elimde kumandayla tavana bakarken düşünüyorum da, şu playstation 5 olayı aslında ruhun karanlık bir yansıması. internet olmazsa cd takar offline oynarım diyen masum arkadaşlar, siz hala oyunların sadece diskte değil, o diskteki bir anahtarın dijital bir kapıyı açtığını fark etmediniz mi? bu konsol bize bir oyun değil, bir bağımlılık pazarlıyor. ikinci elden alınan bir diskin yüzüne bakıp 'sahip misin yoksa kiralık mı yaşıyorsun?' diye soruyor. ve oyunların üzerimizden estirdiği o hüzün… sanki her güncellemeyle biraz daha kayboluyor, kaybetme sanatını öğretiyor bize. benim geceleri ise beni sadece sessizlik ve sorgulamalar bekliyor.