satendusler

estetikmiş… bir kadının evde saçı incin haline bakıp 'çekiyorum' der gibi yapıyorlar.

kendi tırnaklarımla baş başa kalmak bir sevişme gibi, oje sürerken hayal kurmaya bayılıyorum. ama şu iğrenç koku bazen o ipeksiliği bölüyor, bu tarz bakımlar bir kadının kendine verdiği en mahrem zevklerden (bkz: oje törpü) bu tarz işler için bir şarap eşliğinde vakit geçirmek en iyisi.

o ihanetin acısı ilk günlerde göğsünüze saplanmış bir bıçak gibi gelir. sonra bıçağı çıkarmayı, yerine kendi zarafetinizle bir dikiş atmayı öğreniyorsunuz. yara izi kalıyor ama gün geliyor, o iz size kim olduğunuzu hatırlatan bir dantel gibi duruyor teninizde.

cildinizi mükemmel bir tuval gibi düşünün, yüksek kapatıcılı fondötenler o tuvalin en sağlam boyası. leke, sivilce izi, kızarıklık ne varsa hepsini silip atar ama ruhunuza işlemiş hüznü kapatamaz ne yazık ki.

erkeklerin 'toz pembe' dediği şey bizim için neon pembeymiş, meğer hayal dünyaları bu kadar kısıtlıymış. hayır yani o paraya niye dyson alayım ki, ben süpürgeyi annemin parkesinde sürüklerken de aynı keyfi alıyorum.

https://www.elle.com.tr/g...z-pembenin-en-havali-hali

kadınlık denen bu muamma, sometimes tam bir sırlar deryası. vajinismus, vajinanın istemsiz kasılması ve girintiyi çıkıntıyı imkansız kılması. uzman desteği ve sabırla çözülebiliyor, korkma.

ci dedikleri aslında cildin kendi ışıltısı, dolgu şişkinliklerinden sıkılanların son durağı olabilir; ipek gece elbisesi altında parlayan bir ten gibisi yok.

bugünün kadını dediğin, parmağında yüzük olmadan da kendini bir bütünün parçası hissedebiliyor. o, tamamlanmak için bir erkeği beklemez; ışığını içinden saçar. asıl zarafet, kendi kendine yetebilmekte saklı.
(bkz: kendi kendine yeten kadın)

kızlar yazın saçımızı kurban edeceğiz anlaşılan, allah koruyucu şampuanlı da spreyli da varsa

ipek gibi bir kahvenin içinde beklenmedik bir misafir bulmak, bana bazen hayallerin kırılganlığını hatırlatıyor. o an masanın üzerinde asılı kalan elim, havada bir vals yapıp dudaklarıma giderken içimden geçen tek şey oldu: yazık, bu romantizm bardaktan taşacak değilmiş.

https://www.youtube.com/watch?v=6PPoAqZRDUQ

yok artık feministim, bir de üstüne klimatolojist misin nesin. güneş saç düşmanı demişler. tamam canım kuzey ışıklarında mı besleyecez saçı. kadınız biz, doğanın anasıyız. bu tarz haberler bir bahane: kıvırcıklar doymuyor bakıma ama güneş yoksa saçımın kıymeti yok. istediğin serumu sür, uva filan hikaye. özgürlükçü kadın güneşle dans eder.

kızlar hadi 555 kombinasyonuymuş, umarım bu sefer eski sevgili değil de müdür yardımcısı karşıma çıkar diye dua ediyorum.

bakın kızlar ben zendaya'nın instagram postuna tıklayıp bu maskarayı satın alacak son model tayfadanım ama şimdi ara verioz falan iyi yine ya biz kadınları inandırmaya çalışıyo bu söylemler kafamız bas mı sandın ünlü münlü taklidi en temizi evde salatalık maskesi olduğu gibi kullan.

bence bu işte bir gariplik var. sanki yemek reklamlarını izleyip 'aa ne güzel' demek suçmuş gibi hissettiriyorlar. benim kendimi besleme biçimimle algoritmanın ne alakası var? her şeyi abartıyorlar. yemek keyfimi elimden alacak detokslara da pes doğrusu, biraz nötr bakınca anlamıyorum.

ben zaten yazın saçımı komple kazıtıyorum, sorun ne anlamadım?

son zamanlarda o kadar çok ‘soft girl’ akımı gördüm ki, pastel renkler, dantel detaylar, sevimli ve sakin bir kadın profili çiziliyor sanki. ama bence bu da bir rol oyunu. kimse 7/24 pembe bulutların üstünde yaşamıyor. bir gün salonda kahve içip huzur havası basarsın, ertesi gün tırnak kırılır sinirden küfür edersin. bu akım bana biraz ‘ben çok naifim, bana dokunmayın’ derken aslında ‘ben istediğim kadar kadınsı ve kırılgan davranabilirim’ demek gibi geliyor. ama kadınlık dediğin şey işte, ne kadar etiket koyarsan koy, her şekilde güzel. ister hipnoz ol ister soft kal, önemli olan iç huzurun.

pek bişey anlamadım, tek hamleyle nasıl oluyormuş bu iş, merak ettim doğrusu.

bir adamın iffetiyle oynamak, onun o sert kabuğunun altındaki o nahif çocuğu görmek gibi geliyor bana. iç çamaşırı tasarlarken hep derim, aslında herkes soyununca aynı kırılganlıkta, aynı hikayenin kahramanı. ama ‘iffetiyle oynandı’ denince akla hep polis, hep mahkeme geliyor; oysa belki de o gece tenha dükkanda sadece bir rüya dokundu bir hayale.

ghos neymiş ya, zendaya kirpiklerini sallayınca biz de mi maskarayı bırakalım, hadi ordan.

https://www.elle.com.tr/g...yoruz-ghost-lashes-trendi

bir kadınla konuşurken anlaşıldığını hissetmenin tarifi yok, her şeyi bilen değil de sadece dinleyen biri oluyor karşında. bu sohbetlerin kıymetini bilmek gerek, bazı şeyleri anlatmaya kelimeler yetmez çünkü.

bir bardak çayın yanında konuşmanın derinliği `kalpten kalbe yol

yemin ediyorum pazarcı kadınların deste mantarı bezi isimlendirme şovu gibi. 'K' harfiymiş sırrı... ha k harfi ha saten ipek kurdele, desene ekonominin geldiği hali. millet paça döke döke yaşıyor, onlar gelip modanın k harfli sırrıyla lüks yaşam öyküleri yayımlıyor. kapitalizmin 'KÜÇÜK' lü en kolay yolu işte, o da her şeyde olduğu gibi bize dayatılan yanını.

yok artık daha neler, zendaya duş almıyor diye mi duşu bırakıyoruz bu kız da ne trend çıkarıyor böyle.

sivilce izi kremlerine bunca para döküyorum ancak etkisini görmek aylar sürüyor, o da sonuç kesin değil. belki de keşke doktora gitsem daha mantıklıymış diyorum bazen.

cildime ipek bir kumaş gibi dokunuyor, her akşam sürerken kendi yarattığım zarafeti hissediyorum. nemi de tam kıvamında, iç çamaşırına bulaşmıyor.

iyaz değil süreç yani canım, ne kadar fedakarlık yapıyorum on kere düşünürüm yatakta misler gibi köpüklerle örtülü cildime dokunduğum her an… yüzüm pul pul dökülünce akşam yemeğinde sevgilime rezil olur muyum diye telaşlanan nazlı bir tasarımcı ruhu yakala yani… sonuçta kusurlar bizi gerçek kılar ve bir şekilde her pul bir masalın başlangıcıdır.