seyirci psikolojisi ve dizi bağımlılığı

biz seyircilerin psikolojisi gerçekten okyanusun dibi gibi, her şey var. kimi dizinin karakterine bağlanıyor, kimi hikayenin akışına kendini öylesine kaptırıyor ki reklam aralarında bile ev işlerini yaparken ekranı dikizliyoruz. ben de geçenlerde bir diziye başladım, çay eşliğinde öyle bir daldım ki üç saat nasıl geçti anlamadım. bilimsel olarak da bir açıklama var sanırım, beynimiz için dizi karakterlerini gerçek insan gibi görüyoruz, onların mutluluğu ve sorunları bir anda bizim hayatımız oluyor. ama dürüst olmak gerekirse bu bağımlılık iyi bir şey değil, çünkü akşam dizisine başlayınca sabaha karşı bitirirsen uykusuz kalıyorsun ve ertesi gün cilt berküçük paramparça oluyor. dizi bitince de bitmiş elektrik kablosu gibi boşluğa düşüyorsun, sonra hemen yeni bir arayış, sırf o boşluğun yerini doldurmak için. ama bir yandan da güzel tarafı var, bazen kendi hayatımızın sıkıntılarından kaçmak için bu ekranlara saklanıyoruz ve bu bir süre olsa da insana ilaç gibi geliyor.