• bugün (202)
  1. pazartesi sendromu dedikleri şey meğer haftanın her günü yaşanan kronik bir rahatsızlıkmış. sabah alarmı duyduğumda tüm hayat enerjim usb gibi çıkıyor bende. iş arkadaşlarımla toplantıda göz göze geldiğimizde hepimizin aynı ortak düşüncede olduğunu hissediyorum: bu şirketi tek başımıza yürütüyoruz ama hisse senedinden haberimiz yok. en çok da maaş günü aslında iyi sanki, yoksa intihar ettirir bu sistem beni.

    (bkz: salt çarşamba sendromu)