• bugün (215)
  1. önce bir sessizlik çöker insanın üstüne. her şey bildiğin ama duymadığın bir melodinin yankısı gibi gelir kulağına. sonra o sessizlik yerini bir boşluğa bırakır, evin içinde yürürken insanın ayak seslerini dinlediği garip bir boşluk.

    zaman denen ilaç acıyı hafifletmez aslında, sadece onunla yaşamayı öğretir. yaranın üzerine kaç kez merhem sürersen sür, izi kalır bir yerde. ama insan unutmazsa da güçlenir bazen. aldatılmak bitiş değil, başka bir sabaha uyanmaktır bazen.
  2. insan kendini sorgulamaya başlıyor, nerede hata yaptım diye. aslında hata sende değil, karşındakinin karakterinde, bunu zamanla anlıyorsun. içinde ukte kalan bir "keşke" kalıyor elbet. (bkz: güven yitimi)