evlilikte rutinin verdiği yorgunluk

evli arkadaşlarımın arasında istanbul trafiğinde kaybolmuş bir çift görmek gibi bir şey bu. aynı yolda gidip gelirken birbirinizi tanımaz hale geliyorsunuz, sonra "hani nerede o eski heyecan?" diye ironi yapıyorsun.

her gün aynı yemek, aynı dizi, aynı odada aynı yöne bakmak insanın ruhuna ağır geliyor, ama idare etmeyi öğrendikçe aslında bunun da bir sabır sınavı olduğunu görüyorsun. kadıncağız yine toparlıyor, yine gülümsüyor, başka çaremiz mi var.

akşam aynı koltuk, aynı dizi, aynı muhabbet derken insan kendini biraz kaybediyor. hayatın rengi bir anda solar gibi oluyor ama yine de mutluluğun başka bir yüzü var buna rağmen.