kapadokya tatilinde evlilik teklifi gelmemesi

kızlar resmen sinir krizi geçirmelik, insanı hayattan soğutan olaydır. sabahın beşinde kalkıp o balonların altına süslenip püslenip gitmişim, tırnaklarımı bile özel olarak french manikür yaptırmışım, hava buz gibi ama ben o anın heyecanıyla yanıyorum sanıyorum. beyefendi bana dönüp o malum bakışı atınca aha dedim şimdi diz çöküyor, bu iş bitti. adam elini ceketinin iç cebine attı, kalbim duracak sandım, çıkara çıkara güneş gözlüğünü çıkarıp "aşkım güneş doğdu takayım bari" demez mi? o an o gözlüğü alıp peribacaları ile birlikte tarihe gömmemek için kendimi zor tuttum.

o kadar yol geldik, dünyanın parasını harcadık, o beklentinin yarattığı stres beni 10 yıl yaşlandırdı yemin ederim. hani madem niyetin yok, ne diye beni o ultra romantik ambiyansa sokup tribe sokuyorsun be adam? otele dönünce sinirden ağlayarak makyajımı sildim, o da "yorgunluktan herhalde" deyip sırtımı sıvazladı. gerçekten erkeklerin bu düzlüğü beni benden alıyor, şaka gibi bir hayalkırıklığıydı.

(bkz: beklentiyi arşa çıkarıp yere çakmak)