kızlar inanın sabahın köründe gözümdeki ipek uyku bandını bile çıkarmadan kapıyı açtım, karşımda o saçları kuaförden yeni çıkmış, fönlü ve röfleli ev sahibim dikiliyor. neymiş efendim enflasyon uçmuş, benim yatırdığım kirayla artık ancak aylık protez tırnak bakımını yaptırabiliyormuş. hayır anlamıyorum, senin o kapıları tam kapanmayan, mutfağı su akıtan harabe evinin bedeli benim tüm maaşım mı gerçekten? yüzüne karşı o kadar alaycı bir şekilde güldüm ki sanırım sinirden yeni yaptırdığı dudak dolguları eridi.
hemen bir nezaket göstergesi olarak içeri davet edip sert bir filtre kahve yaptım ki kadına iyice çarpıntı yapsın. elimde fincanla salondaki sarkan kornişleri ve sürekli arıza veren kombiyi tek tek işaret edip 'hayatım, sen önce bu dökülen müzeyi bir yaşanır hale getir de, ondan sonra benim banka hesabıma göz dikersin' dedim. zincir askılı çantasını hışımla koluna takıp söylene söylene asansöre bindi, arkasından kapıyı çift kilitlerken aldığım o muazzam haz yemin ederim en lüks cilt bakımından bile yüzüme daha iyi bir aydınlanma verdi.
