sadece ambalajı güzel diye alınan el kremi

o kadar tatlı duruyor ki rafta dayanamayıp alıyorum ama sürdükten sonra ellerimi vıcık vıcık yapmaktan başka bir vasfı yok. o an telefona falan dokunursam o yağlı parmak izlerini görünce cinnet geçiriyorum, bildiğin zeytinyağına batırmışım gibi geziyorum ortada. sırf süs olsun diye masamda duruyor artık, yine şekilciliğimize yenildik.

(bkz: ambalajına kanıp çöp satın almak)

görüntüye aldanmak… Her seferinde bildiğimiz halde düştüğümüz o tuzak… Olsun masamızdaki, çantamızdaki o estetik duruşu yeter