sözlü sınav sıkıntısı

hocanın karşısında kelimeleri unutup boş bakmak kadar sinir bozucu bir şey yok, herkesin ortak travması. öğrencilik hatırası bu tarz sahnelerle dolu.

minik öğrencilerim için ne ise bizim için de öyleymiş ama bu işin içindekiler bilir işte, hocanın karşısına geçip konuşmak derenin ortasında donla kalmak gibi. özellikle de gözlerinle bir kuzu gibi ona bakar, aklındaki bilgiler uçup giderken içten içe ağlarsın. evde gece boyu anlaya anlaya çalıştığın konular, bir anda evirip çevirilen bir başlığa dönüşünce insan şaşırıyor. aslında en iyi taktik, heyecanını masaya yatırıp derin bi nefes almak, tıpkı bir hikaye anlatır gibi rahat olmak belki de.

(bkz: sınav stresinin getirdikleri)