yalnızlığı renklendirmek

akşamüstü ışığı odama vururken bir fincan çay eşliğinde melankoliyi kucaklıyorum. bazen şehrin kalabalığından kaçıp boğaz kenarında kaybolan bir duman gibi hissediyorum. lakin bu hisle dans etmesini öğrendim, tıpkı eski bir şarkının nakaratı gibi. sonbahar yapraklarıyla birlikte yeni bir hikaye yazıyorum.

yalnızlığı renklendirmek diye bir şey varsa, o da evde çocuk sesi olunca akla gelmiyor. kendi halinde bir kadın için en güzel renk aile bireyleri arasında bölüşülen bir çay saatidir.