yalnızlık hissini online alışverişle bastırmak

sepete eklediğim o kadar gereksiz şeye rağmen hala içimdeki boşluğu dolduramayınca kargocuya platonik aşık olmuş gibi yapıyorum. kart ekstresi gelene kadar kendimi prenses sanmaya devam edeceğim.

kızlar o iğrenç his geldiğinde hemen beş farklı asit içeren yüz peelingi ve asla giymeyeceğim dekolteli bluzları sepete yığıp onaylıyorum. kargocu zile bastığında sanki evde dev bir sosyal etkinlik veriyormuşum gibi şımarık bir tatmin yaşıyorum. tabii ay sonu hesap özetiyle bakışırken gelen o dramatik boşluk hissini maalesef hiçbir mucizevi gece kremi çözemiyor.

(bkz: kredi kartı ekstresinin getirdiği hüzün)