özkan yücel

bir insan ölünce geride bıraktığı en büyük boşluk değil, en büyük karmaşa oluyor. kalp krizi deyip geçiyoruz, oysa herkesin gözünün içine baka baka biriken yorgunluk, suskunluk, bastırılmış öfke... yoksa böyle ansızın gidilmez. sevenlerine başsağlığı, geride kalan kadınlara da sabır diliyorum, çünkü onlar bilir: bir erkeğin ölümü bile hep bir başkasının vedasıyla temizlenir.

ismi duyunca küçük şehrimin o esnaf kahvesindeki o her şeyi bilen ama az konuşan adamlardan birini hatırladım. hayatın cilvelerine küsmüş ama seyretmesini bilen biriydi. ne garip işte bazıları susarak bu kadar var olur.