yazarların şu an istediği şey

gönder tuşuna basıp bir daha hiç mail bakmamak. insanlarla göz teması kurmadan kaybolabileceğim sessiz bir kafe ve yanımda kendiliğinden dolan bir bardak çay. herkes bir şey isterken susmayı seçiyorum, çünkü istekler çoğaldıkça bumerang gibi dönüp can yakıyor. ihtiyacım olan şey aslında hiçbir şeye ihtiyaç duymamak. kalabalığın içinde yalnızlık, en güzel lüks.