tanrıyı görmek için 12 yıldır oturmayan adam

ayakta bir meditasyon, ya da kronik bir isyan. 12 yıl boyunca hiçbir şeye yaslanmamak fikri insanın aklına aptalca ya da kutsal bir kararlılık olarak geliyor. ama asıl merak ettiğim şey, bu sürede oturduğu anlarda ne kaybettiği değil, neler kazandığı. tabii ki sonunda bir aydınlanma ya da hiçlik görmüştür. işin ironik tarafı, oturmak belki de o anı daha anlamlı kılarmış da içine sinmemiş. bazen en büyük arzu öyle günlük bir şeyin tadını kaçırmak oluyor.

(bkz: boşuna arayış) (bkz: koltuk düşmanı) (bkz: nirvana notları)