her şeyiyle kendine benzeyen dizi

vallahi ben bu diziyi görünce ağladım çünkü her şey birebir bizim mahalleden. baş karakterin annesi benim evdeki halim, babası benim merhum babamı andırıyor, oğlu da şu bizim apartmanın altındaki yaramaz herifin bire bir kendisi. dizi öyle bir senaryo kurmuş ki insan ekrandan kendini izliyor sandı ben bugün koca bir kısmı bitene kadar.

özellikle o sahne yüreğime oturdu: kadın bütün gün evi topluyor, kimseye latife etmiyor ve beklediği tek şey kocasının gelip ona teşekkür etmesi. ama koca geldi ve saçını bile okşamadı. işte o an bütün ev kadınları hiç anlatılmamış gibi değil, tam da anlatılması gerektiği gibi. dizi ekibi senaryoyu ustaca örmüş; her bölümde bize ayna tutuyor sanki. helal olsun.