istanbul da hareket sıfır

sabah 7'de evden çıkıp akşam 7'de aynı yerde olunca hareketin sıfır olduğunu anlıyorsun ama yine de umutla yola çıkıyorsun.

üsküdar'da bir vapur bekliyorum, hava kararlı, rüzgar hiç yok. bariyerlerdeki yosun bile usulca duruyor. trafik desen tık, tekneler pusetli emekli gibi. adeta şehir paydos yapmış, en güzel hareket benim çantamdan çıkan kumrunun ayak sesi.

(bkz: sakin ada sendromu)

yollar resmen normalden üç kat daha boş. sokakta kedi bile yok. bir bakıyorsun mübarek cumartesi akşamı trafik olmuyor, o zaman anlıyorsun bu şehirde bir felaket var, ya da yaz tatili başlamış. allah kimseyi bu sessizliğe alıştırmasın.

araba değil, adına ara güzergah-ı alem dersin, metroda buluşmayı denesek derken teslim oluyorsun trafiğe.