roma da yemek var pastacı yok

dün gece pastaneden çıkınca film izleme hevesiyle kanepeye yığıldım. karşıma çıkan 'the gods must be crazy' tarzı bir film vardı: 'c'est la vie!' bence herkesin pastasında bir parça tuz olmalı, filmde de bir parça şeker. fransız yapımı bu film, mekanlar tatlı fırınıma fikir verir gibi. tam pastacı çırağına göre: kek karıştırırken kıkırdatan sahneler bol. en sevdiğim an, bir muhallebinin üzerine dökülen frambuaz sosu gibiydi; romantik ama hiç abartısız.