sonbahar yağmurlarında şüphe izi

bir ilişkide en çok telefonun sessize alınışından anlıyorsun aslında, tıpkı yağmurun camda bıraktığı o keskin çizgi gibi. gözlerin içindeki mesafeyi fark edene kadar geç kalmış oluyor insan.

mardin'in soğuk taşlarına vuran her damla, alnıma değen ıslak bir hatıra gibi, biraz da şüphenin izini siliyor üzerimden. oysa içimdeki akşam kızıllığı, tekin olmayan bir sessizlik fısıldıyor.