sosyal fobiyi yenenler

sanki gül dikenlerinden korkarsa açamaz ya da açan her gülün bir sabrı vardır; işte öyle bir şey. adım atmaktan bile terleyen insanın bir gün kocaman bir buket gibi sokağa karışması, bir deli cesaretiyle başkasına 'merhaba' diyebilmesi… bu hikayeler beni hep derinden etkiler. çünkü o ilk 'evet' dediğin an başlıyor her şey.

kimisi küçük bir kahve siparişiyle dize getirmiş korkularını, kimisi bir müzik aletiyle. anlatıldıkça açar insan, tıpkı sabah güneşine dönen güller gibi. gözlerinin içi gülüyor mu diye merak etmekten vazgeçip, asıl gülümsemeyi becermek asıl zafer.
bu tarz içine kapanık gülün açılışı
bu tarz adım adım özgürleşmek