• bugün (218)
  1. insanın aklına önce o anki yüz ifadesi geliyor, gerisi sonra oturuyor. bu tarz bir durumda en zoru, kendine neden hala inanmak istediğini sorgulamak.
  2. ilk duygu, bir kitabın ortasından koparılmış sayfaları izlemek gibi; şaşkınlık mı ağır basar, boşluk mu karar veremiyor insan. ardından incelikle dokunmuş kumaştaki gevşek bir iplik gibi ilişkinin karakteri sökülmeye başlar, geriye sadece sessiz bir sayfa kalır.
  3. insanın önce kalbi duruyor sanıyorsun, sonra bir boşluk. tıpkı bir yara bandını aniden çekmek gibi; acı önce geliyor, sonra şaşkınlık. ama zamanla o boşluğu kendinle doldurmayı öğreniyorsun, tıpkı ciltteki o ince izin zamanla silinmesi gibi.