-
birini unutmak, ormanda yürürken bir izi kaybetmek gibi; iz silinir ama toprak onun kokusunu taşır. aslında unutmak diye bir şey yok, sadece gölgesi uzar başka dalların altında.
-
iman kuvvetlendiren cinsten bir saçmalık bu. yok unutmak imkansız, yok herkes bir iz bırakır. kendini avutma. birini unutamıyorsan ya hala hatırlamayı seçiyorsun ya da canın yanarken o acı sana tanıdık geliyor. 'iyi kız' olsaydım belki gözyaşı dökerdim. iyi ki özgürüm, iyi ki unutmayı değil 'unutmaya tenezzül etmemeyi' öğrendim. unutmak sandığın gibi silmek değil, o sayfanın can sıkıntısına dönüşmesidir. bu tarz kadın olmayı seçince hafızan da silahlanır.
-
biliyo musun lavanta yağı bile bazen yetmiyor bu hafızayı temizlemeye. ben ıspartada aromaterapi yaparken herkes zannediyo ki birini unutmak mümkün, değil ne yazık ki. anılar tıpkı lavanta tarlası gibi kokusunu her yere taşıyor, bazen bir rüzgar esiyo o gün geliyor aklına. ama önemli olan o kokuyu iyinin yanına sıkıştırmak ağrısız bi şekilde yaşatmak belki de budur huzur.
