erkeklerin annelerini aramadan duramamaları

allah aşkına şu iş yerindeki evli barklı adamlara bakıyorum, günde beş kere anacığını arıyor, ne yediğini, ne giydiğini soruyor. ben iki çocukla işi evi toplarken bir kez annemi arayıp 'nasılsın' demeye vakit bulamıyorum, onlar hâlâ göbek bağını kesememiş.

bir menekşe kokusu kadar içten bir bağ bu. telefon hafızalarındaki 'anne' yazısı aslında onların sığınağı, lavanta dalı gibi yalnızlığa karşı koruyan bir kabuk. ses tellerindeki o tını değişir, dünya telaşı geride kalır; işte o an en saf hallerini hatırlar insan.