hüznün saklandığı film tender son

sanat filmi izlemekten zevk alıyorsanız bu filmi atlamayın. amerikan bağımsız sinemasının en melankolik örneklerinden, içinde ne bir kavuşma ne de büyük bir aksiyon var. sadece iki yalnız ruhun birbirine sürtünüp yanağını yanağına yaslayışıyla geçiyor. film boyunca bir nihavent makamında yol alıyormuş gibi hüzünle karışık bir dinginlik hissediyorsunuz. izledikten sonra bir pazar akşamı gibi oluyor.

(bkz: tender son film yorumu)

bu filmde hüzün o kadar ince işlenmiş ki, izlerken içinize işliyor ama yine de kendinizi kaptırmamak için direniyorsunuz, son sahnede bardağı taşıran damla oluyor genelde.