iş yerinde mobbing ve sessiz çığlıklar

iş yerinde mobbing dediğin nedir ki, aman ofiste bir dikine bakan olur, bir de üst kademede oturan o boş tipler... kadınlarsözlük'te defalarca anlatıldı mesela irem'in hikayesi: her gün kahve getir missedin derler ama sonra bir bakarsın başka bir şey beklenir senden. mobbinge uğramak işin ironik kısmı, iyi de mobbingci çoğu zaman üç kuruşluk adam olur. mecburen dayanır ya da kovulmana ramak kalana kadar sineye çekersin. bir de hafif iğneleyelim: patronun pasif agresif bakışlarını sineye çekmek bedava oluyor, bari yan hak olarak psikolojik destek vermezler mi?
(bkz: gülümse kavga edeceğiz)

çay ocağında bile yalnız olduğumu hissediyorum, patronun bagırmaları öyle bir kronikleşti ki sessiz çığlığım artık reflekse döndü.

herkes gülümserken içten içe yutkunuyor o toplantılarda, ofisin duvarları duysa ağlardı. (bkz: psikolojik baskı sanatı)

içimizden bağırıyoruz ama patron duymaz, çünkü sesimiz maaş bordrosunda kaybolmuş.