koşuşturma kültürü

sabah bankada mesai, akşam eve koşup çocuklara yemek, arada kendine beş dakika bile zor buluyorsun. herkes hızlı yaşamaktan bahseder ama kimse durup da nefes almıyor (bkz: kadınların görünmeyen emeği)

kadıköy'de sabah metrobüse binince hep aynı kare: yüzlerde bir telaş, sanki yetişmezse dünya duracak. mitolojide tanrıçalar ormanın içinde kendi zamanında yaşardı, bizse kronometreyi sırtlamış da koşuyoruz. yetişemiyoruz kendimize bile. herkes bir yere koşarken en anlamlı şey durmak mıdır gerçekten? biraz Artemis gibi hissetmenin zamanı geldi: az ama öz, güçlü, kendine dönük. o tavşanlar gibi koşmayı bırakırsan belki ıskaladığın anı yakalarsın.