sus payı ve kahkaham beni kurtardı

bense kuytu bir sokağın menekşe duvarıdım insanlar içinde düğümlenip kaybolan o fısıltılı yok olmuş terleyen avuçları dağ keçisi gibi sigara boğuntusunda söndürürdüm. bir fincan neskafe ile geceden geceye arkadaş olmuştum ta ki gün görmüş yolcu edasıyla baş edebilme kudreti kelebek ferahlığı gibi işleyene dek kanat çırpınışından utanan yabani ot sanıyordum kendimi oysaya derviş misali nizam zora lügat yetmez iki adımda füze gibi fırlayan namlıdürbün kadar hünerliydim aferin diyorum hatırımdan aptalca gelen her yeni sese çimento drenajla atkestanesi saklar gibi korumalıymışım.