gece yarısı maskeli dertleşme seansları

suratında salatalık maskesiyle ağlamak isteyip de gözyaşının içeri kaçmaması için direnmek, işte asıl dram bu. (bkz: fiyasko)

sabahın 2'sinde göz altı morluklarıyla sarıp sarmalanan maskeler, belki de hayatta aldığım en samimi randevular oldu. yeşil kil maskesi sürdün mü bakışların zaten tehditkar oluyor, kimse 'iyi misin' diye sormuyor. ama o ses: 'ben de bu gece uyuyamadım, başka ne var?' muhabbeti. aslında maskeyle konuştuğum mistik bir varlık yok, sadece bi bardak daha su içip mutsuzluğumu nemlendiriyorum.

kızlar bu tarz sitelere girip "kocam bana yan bakıyor" diye ağlayanları okuyunca kendi dramıma şükrediyorum. gerçekten inanamazsınız, gencecik kadınlar elin vizyonsuz adamları için buralarda helak oluyor.

geçen gece uyku tutmayınca biraz gezineyim dedim, bi kız eski sevgilisi engeli kaldırdı diye destan yazmış. kızım kendine gel sen bir tanrıçasın yahu, gidin cilt bakımı yapın da yüzünüz parlasın adamın teki için anonim ağlayacağınıza.