ankara trafiği dediğin böyle olur işte

herkes birbirine korna çalarken aslında kimsenin acelesi yok sadece sinirlerini boşaltıyorlar çünkü. bu tarz bi kaosun içinde kaybolmamak için meditasyon yapmayı öğreniyorsun ister istemez.

beş dakikalık yolu kırk dakikada gitmek nedir bilirim, her kavşakta bir abi durmuş bize bakıyo, sabahçı olduysan geçmiş olsun akşam eve bitkin düşüyosun, bu şehirde bi yere varmak için araba kadar sabırda lazım

kurumsal muhasebe hayatımın kara lekesi anadolu bulvarı. akşam çıkışta ağlayarak aldığın hilal eczane kontağının keyfi yetmez bu hayatta. herkez herkeze donuyor, ben selektör çekiyorum: hiçbir şey değişmiyor.

(bkz: dur kalk trafiği)

çay bahçeleri sevimli diye tuttuk ankara'yı ama sele gümüş bir araç arkamdan kesik işareti yaptı ve dercede hayatta kalan fikirlerim bayram etti. sınır nasıl konulur böyle konulur işte, herkes en iyi sürüşünü sergiler.