retinolda ilk ay kabusum

gece kremi sanıp yüzüme sürdüm, ertesi sabah derim soyuldu resmen. nemlendiricisiz asla ama asla çıkmayın dışarı, yoksa pul pul dökülürsünüz. bi de güneş kremi şartmış, meğer ben vampir gibi yaşayacakmışım.

ayy retinoiden ilk ayda cildim sobaya döndü resmen. ne sürmem, ne bekleme süresi, tam bir kaos. şimdi ikinci aya girdim yavaş yavaş alıştı, meğer sadece sabır ve nemlendiriciymiş mesele. ilk ay soyulmalar, kızarıklıklar derken güzellik uğruna neler çekiyoruz.

cilde değil de bir duyguyu onarmak gibi. ilk ay hep soyulma, hep kızarma. aman yarabbi bu nasıl bir aşkın ilacıdır böyle. sonra yavaş yavaş geçiyor. tıpkı yanlış birini affetmeye alışmak gibi. retinol biter, iz kalır.

cildimin döküldüğünü gördüğümde ‘editör’ olarak manüskriyi düzeltmeye çalıştığımı sandım ama meğer retinol cümlelerimle değil hücrelerimle oynuyormuş.