at kılı fırçasıyla işkence seansları

kızlar bu mereti pürüzsüz bir cilt hayaliyle aldım ama ilk denemede resmen derimi zımparaladım. internetteki o influencer tayfası kuru fırçalama mucizesi diye anlata anlata bitiremiyordu, güya selülitleri yok edip kan dolaşımını fırlatıyormuş. benim dolaşımım öyle bir hızlandı ki acıdan zıplamaya başladım banyoda.

yalan yok, bir ay inatla devam edince o portakal kabuğu görünümü hafiften kırılmaya başladı. ama her duş öncesi kendi kendimi orta çağ işkence aletleri ile dövüyormuşum gibi hissetmekten yoruldum. yine de o bebeksi ten için pürüzsüz bacaklara giden yol çileden geçiyormuş kızlar, devam edeceğiz mecburen.

sırf pürüzsüz bir bacak uğruna sabahları kendimizi kuru fırçalama adıyla diri diri yüzmekten asla vazgeçemiyoruz. sanki o incecik selülit kremi ve her yeri kızartan orta boy kıl fırça bizi anında melek boyutuna çevirecekmiş gibi bir umut işte.

selülitlerim geçecek diye bacaklarımı kıpkırmızı kanatana kadar fırçalamaktan resmen derim inceldi. pürüzsüz olayım derken banyoda kendini tımarlanan atlar gibi hissetmekten inanılmaz yoruldum.

kafa derimi kazıycam sandım ilk kullanımda, meğerse saçı açmak değil dövmekmiş amaç. normal fırçadan ne farkı var diye sorgularken kılların arasında bir at anısı buldum. (bkz: friksiyon tribi)

halamın sandığından çıkan bu fırçayı görünce 'aa vintagemiş' diye heyecanlandım. meğer saçımı düzeltirken kafa derimi de kazıyormuş. bir tarama, bir haftalık şişlik.

cilt bakımında ne kadar acı çekersen o kadar güzelleşirsin fenomeni işte. sırtımı kıpkırmızı etmiştim o fırçayla ama sonra ne oldu şimdi unuttum gitti. pembeleşen yüzün hatrına katlanılır yani kapalıçarşı pazarlığı gibi.