feride nin aynaları

bir döneme damgasını vuran ama şimdilerde izlerken komik duruma düştüğümüz bir film. her şeyiyle dönem filmi olmayı başarmış ama maalesef o dönemle birlikte eskiyen bir iş. oyunculuklar, diyaloglar derken izlerken hem gülüyorum hem de "ben bunu ciddiye almış mıydım gerçekten?" diye sorguluyorum. zamanın ruhu böyle bir şey işte.

eskiden bana 'sinirli kadınlar sokağı' gibi gelirdi bu dizi, şimdi izledikçe feride'nin her 'bıyıklarım' çekişinde kendimi görüyorum. o üçgen apartman koridorunda her gün başka bir drama, bizim aile toplantılarıyla birebir aynı. halası ablası falan hep bi toksik pozitiflik yayıyorlar, biri de 'hayat bu, katlanacaksın' demiyo mu? keşke feride gibi ben de aynamın karşısında makyajla moral depolayabilsem, ama ne gezer, iki sis sıkınca yetiyor.

her biri bir başka derdin aynası gibi, ama içlerinden en samimi olanı yine terk edilmişlik duygusu.

çocukluğun o eski mahalle bakkallarında asılı kalmış fotoğrafları andıran bir hikaye bu. feride'nin aynaları aslında her birimizin kendine sorduğu o gizli soruların yansıması, kimlik arayışımızın cilalı yüzeyi bu tarz içsel yolculuk